abonneer nu
Het moderne leven

Dus... afzien

Door Misja Boonzaayer op dinsdag 10 januari 2017 22:17
  • ignore touch

    © Pixabay.com

mail pinterest

Ik kan er niets aan doen. Theoretisch dan. Of beter gezegd astrologisch. Soms zou ik willen dat het anders was, maar ja, het hoort nou eenmaal bij mijn sterrenbeeld.

Tweelingen maken overal lijstjes voor, Watermannen zijn altijd drie stappen vooruit op de rest en Vissen, tja vissen… die zwemmen tegen elkaar in. Dat ik dus licht schizofrene trekjes hebt, dat komt puur door mijn gesternte.
Zo ben ik bijvoorbeeld dol op fonkelende lichtjes, kleine liedjes en betoverende avonden. Wat dat betreft zou ik zo kunnen verhuizen naar de Efteling. Meneer Boonzaayer is nog elke dag de man van mijn dromen. Maar ik heb al lang geen fiducie meer in het bestaan van sprookjes. Mochten kabouters bijvoorbeeld bestaan, dan slaan ze steevast mijn wasmand over. Sterker nog, als kabouters bestaan, dan zijn het vast die gasten die de lege pot chocopasta terug hebben gezet in de la en de Labello hebben uitgesmeerd over de televisie. Want dat heeft namelijk verder niemand in huize Boonzaayer gedaan…
Ik wil gezonder leven maar heb echt geen tijd voor sporten, ik geloof in storytelling maar heb nog jaargangen fotoalbums te maken en ik ben geordend, georganiseerd en planmatig, maar ben altijd mijn sleutels kwijt én vijf minuten op in mijn tijdlijn. Ik ben liever lui dan moe, maar kan úren werken in mijn moestuin.
En ik ben altijd voornemens het jaar weer fris te beginnen, maar heb nog nooit meegedaan aan de nieuwjaarsduik. Bij de gedachte alleen al dat ik met tienduizend andere, net iets te blote mensen samengepakt sta op een strand, in afwachting van een adembenemende kou die dan goedgemaakt zou moeten worden met een vette rookworst, krijg ik het Spaans benauwd. Daar doe ik niet aan mee.
Dus zaten we nieuwjaarsdag lekker warm binnen. Tot ik vond dat we er toch echt even uit moesten. Even een frisse neus halen. Dat het regende hinderde nauwelijks, we moesten eruit. Op de fiets. Met z’n allen. Want dat was goed voor ons.
En dus hesen we ons op de fiets. Pre-puber mopperde wat en dochter en peuter vroegen of ze echt mee moesten. Man zei halverwege dat de neuzen fris genoeg waren en pre-puber meende dat ze een bijna-dood ervaring had. Peuter huilde op een continue toonhoogte zo hard dat de egels uit hun winterslaap kwamen. De Elfstedentocht verbleekte bij onze barre tocht.
Het was afzien. Niet te doen. Maar lékker. Zo lekker… Ik denk dat ik volgende week weer ga.
www.ophetpuntje.nl
 

LAAT EEN BERICHT ACHTER

U moet zijn ingelogd om een bericht te kunnen plaatsen. Log in of registreer je om een reactie te kunnen plaatsen.